La filha d’un paisan
De boun matin se lebo la fillo d’un paysan,
Se bestis e se causso, dis que s’en bol ana.
Son pero li demando : « Ma fillo, oun bos ana ? »
« Io boli ‘na, moun pero, bere lo rey passa. »
« Nou y angues pas, ma fillo, que nou tournarios pas. »
« Si farai be, moun pero, que nou me beiran pas.
Io me metrai a l’oumbro, a l’oumbro d’un rampan. »
Lou rey ero ‘n fenestro, que régardabo tant.
« Qu’es dounc aquelo damo, que se souloumbro tant ? »
« Siro, io suy pas damo, suy fillo d’un paysan. »